به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، محسن محمدی در یادداشتی در خصوص بازپخش سریال «روزی روزگاری» از شبکه آی‌فیلم نوشت:  قبل از بررسی سریال روزی روزگاری باید به یک خوش‌سلیقگی و اقدام مثبت سازمان صداوسیما در قبال این مجموعه نمایشی خاطره‌انگیز و جذاب اشاره کرد که همانا مرمت و بازسازی تصاویر است. سریال روزی روزگاری که در حال حاضر از شبکه آی‌فیلم پخش می‌شود، نسخه باکیفیت و به روز این اثر نمایشی است و دیگر از خط و خش‌ها و پرش‌های نسخه‌ قدیمی خبری نیست. ای کاش این ترمیم و بازسازی در مورد سریال‌های قدیمی و ماندگار دیگر هم اعمال شود، چرا که بی‌گفت‌وگو، آثاری همانند روزی روزگاری از سطح یک سریال سرگرم‌کننده صرف فراتر رفته و به گنجینه و ذخیره‌ای از برای نسل‌های آینده ارتقا یافته‌اند. درباره سریال ماندگار روزی روزگاری یادداشت‌ها نوشته شده و ساخته احمدجو از زوایای مختلف مورد نقد و بررسی قرار گرفته است. کیفیت ساختاری و محتوایی این سریال اما آن‌قدر بالاست که همچنان جای تامل و تعمق و پردازش و نگارش دارد و از نکات ناگفته و ناشنیده‌ای برخوردار است که می‌تواند برای مخاطب، جذاب و دیدنی و شنیدنی باشد. روزی روزگاری را می‌توان یک اتفاق در تاریخ سریال‌سازی تلویزیون و البته در کارنامه هنری سازنده‌اش انگاشت. احمدجو در معدود سریال‌هایی که پس از روزی روزگاری ساخت، مانند تفنگ سرپر و پشت کوه‌های بلند، هیچ‌گاه نتوانست موفقیت ساخته نخستین‌اش را تکرار کند. یکی از هوشمندی‌های احمدجو به عنوان کارگردانی باسواد و کاربلد، عدم پرداخت مستقیم به تاریخ است. او در همه سریال‌هایش قصه‌ای مستقل را طراحی و کاراکترهای خیالی را خلق می‌کند و در ورای روایت قصه این آدم‌ها و داستان‌های به موازاتش، نگاهی مردم‌شناختی و جامعه‌شناسانه و نه سیاسی، به مقطع تاریخی که وقایع در آن می‌گذرد دارد. چیزی که برای احمدجو اهمیت دارد، مردم و فرهنگ زمانه‌ای است که قصه در آن روایت می‌شود. از سوی دیگر، احمدجو همواره کوشیده تا وجوهی فرامکانی و فرازمانی به ساخته‌هایش بدهد. از همین سبب، معمولا نه خیلی روی مقطع زمانی مانور می‌دهد و نه به جغرافیا و منطقه خاصی اشاره می‌کند. آن‌چه از نام روستاها و مناطق هم در کارهایش می‌شنویم عموما اسامی عام هستند و ممکن است در هر اقلیم و جغرافیایی وجود داشته باشد، مثل خالدآباد، شریف آباد و... . این نویسنده و کارگردان همچنین خوش می‌دارد تا نگاه و روایت خاص و شخصی‌اش را از تاریخ داشته باشد و اصراری ندارد تا تاریخ را نعل به نعل و مو به مو روایت کند. آن‌چه برای احمدجو اهمیت دارد، بیشتر روایت قصه است از برای جذاب‌تر شدن تاریخ، نه لزوما پرداخت به خود تاریخ. بر مبنای چنین رویکردی است که فرجام قصه سریال روزی روزگاری و قهرمانانش (مراد بیگ و نسیم بیگ) که در مناطق مرکزی ایران در اقلیم کویرگونه روایت می‌شود، به نهضت جنگل و میرزا کوچک خان در شمال گره می‌خورد، در حالی‌که شاید از منظر تاریخی چندان منطقی به نظر نرسد. پرداخت به کیفیت نقش‌آفرینی بازیگران سریال روزی روزگاری از شادروان خسرو شکیبایی و مرحومه ژاله علو گرفته تا محمد فیلی و محمود پاک‌نیت، پرگویی و تکرار مکررات است که به این فقره در گذشته زیاد پرداخته شده. نکته قابل ذکر در این میان اما، نقش محوری زنان در قصه سریال است. با وجودی‌که زنان در جوامع و برهه تاریخی‌ای که قصه روزی روزگاری در آن روایت می‌شود، نقش پررنگ و محوری دست‌کم در بیرون از خانه و خانواده نداشته‌اند اما احمدجو نه تنها سهمی‌برجسته را برای آن‌ها در قصه قائل می‌شود که حتی در مقطعی، نقشی محوری و لیدرگونه را به زنان می‌بخشد. مثال بارز و شاخص این زنان می‌شود کاراکتر خاله لیلا (با بازی به یادماندنی مرحومه ژاله علو) که در حضور مردان، نقش ریش‌سفید و هدایت‌کننده را برای خانواده و فامیل بازی می‌کند و مورد احترام، تکیه‌گاه، محل رجوع و طرف مشورت کوچک و بزرگ است. این پیرزن مقتدر نه تنها امور روزانه را تدبیر می‌کند که نقش اصلی را در هدایت، بازیابی و عاقبت به‌خیری قهرمان اصلی سریال (مراد بیگ) دارد. امرالله احمدجو کارگردان فوق العاده باذوق، خوش‌سلیقه، کاربلد، باسواد اما قدر نادیده‌‌ای است. او نه فقط با روزی روزگاری که با سریال‌های دیگرش از جمله تفنگ سرپر نشان داده که چه‌قدر پروسواس کار می‌کند و تا چه میزان به جزئیات اهمیت می‌دهد. هر سکانس روزی روزگاری گواهی می‌دهد بر اندیشه و ذوقی که در پشت دوربین وجود داشته است. احمدجو حتی از ریزترین و کوچک‌ترین جزئیات هم نگذشته و از هیچ تلاشی برای غنای کیفی و بصری اثرش فروگذار نکرده است. کاش فرصت‌های بیشتری در اختیار این هنرمند باسواد و خوش‌ذوق قرار می‌گرفت تا بتواند ایده‌هایش را به اجرا نزدیک کرده و توانایی‌هایش را هرچه بیشتر به اثبات برساند. البته احمدجو چند سالی می‌شود که با داود میرباقری در سریال سلمان فارسی همکاری دارد.در هر صورت، سریال روزی روزگاری از آن دسته آثار نمایشی است که گرد و غبار کهنگی بر آن نمی‌نشیند و برای همه نسل‌های بینندگان تلویزیونی جذابیت دارد. این سریال در سه نوبت از شبکه آی‌فیلم پخش می‌شود؛ ساعت‌های ۸، ۱۶ و ۲۴.