به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، برنامه «با من بگو» چه در فرمت صوتی و چه در نسخه تصویری، مأموریت خود را باقدرت پیش می‌برد؛ عادی‌سازی سلامت روان و کاهش موانع مراجعه تخصصی. اگر در فرمت رادیویی، تمرکز بر شنیدن بود، در فرمت تصویری، تمرکز بر دیدن فرایند است. این ملموس بودن، اعتماد مخاطب را نسبت به فضای مشاوره افزایش داده و به مخاطبانی که دچار تردید هستند کمک می‌کند تا با دیدن یک نمونه موفق برای مراجعه به درمانگر، آماده شوند. در این گزارش عوامل تولید و کارشناسان این برنامه، به سؤالاتی از قبیل اینکه آیا تصویر می‌تواند همان‌قدر که صدا بر تخیل اثر می‌گذارد، بر باور مخاطب اثر بگذارد؟ پاسخ‌های جامعی می‌دهند. عبور از مرز تخیل به واقعیت ملموس ملیحه کاظمی، تهیه‌کننده و نویسنده برنامه با اشاره به اینکه ساختار برنامه «با من بگو» شبیه‌سازی یک جلسه واقعی مشاوره است، می‌گوید: برنامه «با من بگو» با یک ساختار خلاقانه، یک گفت‌وگوی درمانی زنده را شبیه‌سازی می‌کند. در این اتاق فرضی، یک روان‌درمانگر متخصص حضور دارد و در مقابل او، بازیگری در نقش درمان‌جو (مراجع) با دغدغه‌های واقعی مردم قرار می‌گیرد. این ساختار، به شنونده یا بیننده این امکان را می‌دهد که بدون احساس قضاوت، مشکلات رایج روان‌شناختی را لمس کند و راه‌حل‌های عملی را بیاموزد. کاظمی درباره تحول از رادیو به تصویر این‌گونه توضیح می‌دهد:  ابتدا، زیبایی برنامه در این بود که مخاطب با شنیدن صدا، اتاق را در ذهن خود مجسم می‌کرد؛ این فضا به‌نوعی پردازش رویا و تخیل را تقویت می‌کرد. اما با تصویری شدن، ما امتیاز جدیدی کسب کردیم. درواقع الان مخاطب، فیزیک‌درمانگر و مراجع کننده را می‌بیند، لحن‌های دقیق را مشاهده می‌کند و این تصویر می‌تواند تأثیری عمیق‌تر بر مخاطب بگذارد. تهیه‌کننده و نویسنده برنامه «با من بگو» گفت: هدف نهایی ما این است که مخاطب بفهمد مراجعه به اتاق درمان، یک امر عادی و ضروری است و درواقع تصویر کمک می‌کند ترس‌ها کم شوند و افراد جرأت قدم گذاشتن به سمت مشاوره را پیدا کنند. کاظمی در پایان سخنانش تصریح کرد: برنامه «با من بگو»  کاری از گروه سلامت روان و سلامت معنوی رادیو سلامت، شنبه تا چهارشنبه ساعت ۱۰ صبح از موج اف‌ام ردیف ۱۰۲ مگاهرتز پخش می‌شود و نسخه تصویری آن یکشنبه‌ها ساعت ۱۰ صبح از طریق تارنمای رادیو سلامت و اپلیکیشن ایران صدا در دسترس علاقه‌مندان قرار می‌گیرد. دروازه‌ای به‌سوی آگاهی عمومی لیلا رحیمیان، گوینده و کارشناس برنامه «با من بگو» که وظیفه مهم برقراری پل ارتباطی میان محتوای تخصصی و درک عمومی مخاطب را دارد، به دستاوردهای اجتماعی برنامه اشاره می‌کند: محوریت برنامه، روان‌شناسی و مشاوره است. من به‌عنوان کسی که روایت‌گر مسیر هستم، تلاش می‌کنم ارتباط میان تخصص و نیاز مخاطب را برقرار کنم. باید بگویم که این برنامه تأثیر شگرفی در آگاهی‌ بخشی و ارتقاء دانش عمومی داشته است. وی افزود: مهم‌ترین دستاورد ما این است که قدم بزرگی در کاهش مقاومت مردم برای مراجعه به روان‌شناس برداشته‌ایم. وقتی مردم می‌بینند که افراد موفق و عادی هم همین دغدغه را دارند، مراجعه کردن درمان‌جو به متخصص آسان‌تر می‌شود.  الگوبرداری از دغدغه‌های روزمره فرانک رفیعی طاری که در حوزه دوبله، مجری بازیگر، نویسندگی و کارگردانی فعالیت دارد، در این برنامه نقش مراجع کننده را بر عهده دارد، با تأکید بر اینکه این برنامه بازتابی از دغدغه‌های امروزی جامعه را بر دوش می‌کشد و بر جنبه الگوسازی تأکید دارد، می‌گوید: نقش من این است که مشکلات رایجی که ممکن است در هر خانواده‌ای وجود داشته باشد را مطرح کنم. وی اضافه کرد: برنامه «با من بگو» برنامه‌ای بسیار مفید است؛ زیرا همه انسان‌ها به‌نوعی نیاز به مشاور و روان‌شناس دارند؛ زیرا بسیاری از مسائل از دل همین جامعه برمی‌خیزد. رفیعی طاری گفت: ما در برنامه «با من بگو» در واقع راهنمایی عملی ارائه می‌دهیم برای کسانی که هنوز آمادگی لازم برای مراجعه حضوری را نیافته‌اند؛ برنامه کمک می‌کند تا کم‌کم این باور در آنها تقویت شود که مراجعه به روان‌شناس نه‌تنها سخت نیست، بلکه لازم است. تمرکز بر مسائل اضطرابی و دغدغه خانواده‌ها محمدباقر حسن‌وند، روان‌درمانگر کودک‌ونوجوان و عضو هیئت‌علمی دانشگاه علامه طباطبایی با تمرکز بر مسائل پیچیده‌تر، حوزه تمرکز برنامه را روشن می‌سازد: موضوعاتی که در تماس‌ها و مراجعات در این برنامه مطرح می‌شود، بیشتر در طیف اضطرابی، خلقی و البته مسائل حساس حوزه کودک‌ونوجوان قرار دارد. آنچه اتاق درمان فرضی ما به‌دست آورده، افزایش چشمگیر آگاهی و پذیرش عمومی نسبت به نیاز به متخصص سلامت روان است. وی تصریح می‌کند: ما نشان دادیم که سلامت روان، موضوعی پیش پا افتاده نیست و نادیده گرفتن آن می‌تواند ریشه‌های مشکلات جسمی جدی شود. نکته جالب این است که بیشتر تماس‌گیرندگان اصلی، خود والدین (مادر یا پدر) هستند که دغدغه فرزندشان موضوع اصلی برنامه را شکل می‌دهد و آنها در وهله اول آگاهی اولیه را کسب می‌کنند.