به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، در این یادداشت آمده است: هزاروپانصدمین شماره هفته‌نامه «صداوسیما» تنها یک عدد در تقویم انتشار نیست، نشانی است از ماندگاری اندیشه‌ای که نزدیک 60 سال است در سطرسطر این نشریه تنفس می‌کند. نشریه داخلی سازمان از نخستین روزهای پیدایش خود در بهمن 1345، تلاشی بوده برای پیوند خرد و تجربه، برای مستندسازی راهی که بزرگ‌ترین دستگاه رسانه‌ای کشور در طول تحولات فکری، سیاسی، فناورانه، فرهنگی و تاریخی کشور پیموده است. آنچه در طول این دهه‌ها در صفحاتش نقش بسته، نه فقط خبرهای درون‌سازمانی، بلکه روایت زندگیِ رسانه‌ای ایرانی است؛ از روزگار پخش زنده‌ نخستین برنامه‌های تلویزیونی تا دوران رسانه‌های تعاملی و دگرگونی عصر دیجیتال.هفته‌نامه‌ «صداوسیما» را می‌توان حافظه‌ مکتوب خانواده‌ بزرگ رسانه‌ ملی دانست؛ جایی که رخدادهای روزمره به تاریخ تبدیل می‌شوند و چکیده اندیشه‌ها، تحلیل‌ها و گفت‌وگوهای درونی سازمان در کالبدی مستند جای می‌گیرد. سال‌هاست که این نشریه پل ارتباطی میان واحدها و معاونت‌های مختلف سازمان است، تریبونی درونی برای گفت‌وگو، نقد، قدردانی و انتقال تجربه و در هر شماره‌اش ردی از صمیمیت، تعلق و خرد جمعی دیده می‌شود؛ صدایی که از دل تولید و پژوهش و سیاست‌گذاری برمی‌خیزد تا صدایی گویا از نبض تپنده سازمان در هر هفته به دست دهد.در جهان پرشتاب رسانه‌ای امروز که سرعت اطلاع جایگزین عمق معنا شده است، ارزش هفته‌نامه در آن است که دعوت می‌کند به مکث، به بازاندیشی، به دیدن پشت‌صحنه‌ تولید و فهمیدن چرایی تصمیم‌ها. این نشریه بستر هم‌فکری و همدلی است. سازوکاری است آرام، ولی مؤثر برای نگه داشتن روح مشترک سازمان در میان حجم انبوه کارها، تغییرات و طرح‌ها. هر صفحه آن تلاشی است برای پیوند با ریشه‌ها و برای تداوم گفت‌وگویی که از دهه‌ها پیش آغاز شده و هنوز زنده است.پایداری هفته‌نامه را باید مرهون چند نسل از همکارانی دانست که از نخستین شماره‌ها تا امروز، بی‌ادعا و پیوسته کوشیده‌اند چراغش را روشن نگه دارند: مدیرمسئولانی که روند تولید هفته‌نامه را راهبری کردند و ادامه دادند، سردبیرانی که اندیشه، برنامه‌ریزی و سامان و چهره هفته‌نامه حاصل تلاش شبانه‌روزی آن‌هاست، خبرنگاران و نویسندگانی که محتواآفرین و روایتگر تحولات و دغدغه‌های حرفه‌ای بودند، عکاسانی که لحظه‌های سازمان را ثبت کردند، ویراستاران و نمونه‌خوانانی که کلماتش را صیقل دادند، طراحانی که به آن رنگ و جلوه بخشیدند و ناظران دقیق چاپ و همه همکاران روابط‌عمومی‌که در معاونت‌ها و مراکز استانی سازمان یار و همراه همیشگی هفته‌نامه بوده‌اند.امروز که شماره‌ ۱۵۰۰ بر پیشانی هفته‌نامه می‌نشیند، تلاش تک‌تک آنان را گرامی می‌داریم. آنان که در قالب‌ها و عناوین گوناگون و سپس در صورت امروزی‌اش، سهمی در استمرار حیات این رسانه‌ درون‌سازمانی داشته‌اند و اگر امروز این نشریه همچنان پابرجاست، ریشه در عشق آنان دارد؛ عشقی که کلمه را خدمت دانست و قلم را مسئولیت.هفته‌نامه‌ «صداوسیما» در واقع آینه وجدان حرفه‌ای سازمان است و هر شماره‌اش ترجمان فهم و همت جمعی است. استمرار آن یعنی استمرار حافظه سازمان، یعنی پاسداری از میراثی که به نسل‌های بعدی امکان می‌دهد بداند چگونه امروزِ رسانه با تلاش دیروز بنا شده است. این یادداشت ادای احترام و سپاس است به همه‌ آنان که باور داشتند و دارند که راه زنده نگه داشتن حافظه سازمان، از زنده نگه داشتن واژه‌ها می‌گذرد.