تا چندین سده پس از ورود مسلمانان به شبهقاره هند، زبانهای عربی و فارسی بهترتیب زبان دینی و دیوانسالاری مسلمانان بودند. البته نفوذ و گسترش زبان فارسی در این سرزمین در دوره اسلامی، با هیچ زبان دیگری قابل مقایسه نیست. با اینحال، این زبانها با زبانهای محلی و عمومی رایج در مناطق مختلف هند نیز در ارتباط بودند و میان آنها داد و ستد و وامگیری وجود داشت. نتیجه این تعاملات در کنار شرایط اجتماعی، سیاسی و زبانی دیگر، موجب پدیدار شدن زبانی تازه در هند شد که بعدها «اردو» نام گرفت.