به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، رضا کوچک‌زاده تهمتن، مدیر شبکه رادیویی تهران، درباره سیاست‌ها و چشم‌انداز این برنامه گفت‌وگومحور سخن می‌گوید. رادیو تهران در برنامه «دور یک میز» تلاش کرده گفت‌وگو را به سطح مناظره و تحلیل برساند. به‌عنوان مدیر شبکه، این رویکرد را چگونه در چارچوب مأموریت رسانه‌ای رادیو تعریف می‌کنید و آیا هدف، بازسازی فرهنگ گفت‌وگو در فضای عمومی است یا تقویت سرمایه اجتماعی شنوندگان؟ ما در رادیو تهران معتقدیم مأموریت رسانه صرفاً انتقال خبر یک سویه نیست، بلکه باید به مخاطب امکان فهم، تحلیل و مشارکت بدهد. گفت‌وگو زمانی معنا دارد که از سطح تبادل نظر روزمره فراتر رود و به بستری برای شکل‌گیری اندیشه جمعی تبدیل شود. «دور یک میز» بر همین اساس طراحی شد تا گفت‌وگو را نه به‌عنوان قالبی درزمینه برنامه‌سازی، بلکه به‌عنوان فرهنگی رسانه‌ای بازسازی کند. هدف ما تقویت سرمایه اجتماعی است. هنگامی‌که جامعه ما با نظرات متفاوت مواجه است، «دور یک میز» چگونه تلاش می‌کند مرز گفت‌وگوی واقعی را حفظ کند؟ مرز گفت‌وگوی واقعی، در احترام متقابل و توان شنیدن دیگری تعریف می‌شود. از آغاز طراحی «دور یک میز»، باور داشتیم که گفت‌وگو زمانی اصیل است که با پذیرش تفاوت‌ها آغاز شود، نه با حذف آن‌ها. از همین رهگذر، این برنامه به صحنه‌ای از رنگین‌کمان سلایق و دیدگاه‌ها بدل شده است؛ جایی که کارشناسان با گرایش‌های فکری متفاوت، نگاه حل‌المسائلی خود را درباره مسائل پایتخت و کشور مطرح می‌کنند. انتخاب آگاهانه کارشناسان از گروه‌های گوناگون فکری، حضور هم‌زمان صاحب‌نظران دانشگاهی و مسئولان اجرایی و مدیریت دقیق جریان گفت‌وگو از سوی گروه برنامه‌سازی، موجب شده است تا تعادل میان تضارب آرا و انسجام تحلیلی برقرار بماند. ما در رادیو تهران می‌کوشیم تا در پهنه پایتخت و استان تهران، همه مسئولان، نخبگان و جریان‌های مؤثر اجتماعی را پای «میز رسانه» بنشانیم. رادیو به‌عنوان رسانه‌ای شنیداری، ظرفیتی ویژه در بازنمایی گفت‌وگو دارد. از نظر شما چه مؤلفه‌هایی باعث می‌شود شنونده حس کند واقعاً در یک گفت‌وگوی زنده و صادقانه حضور دارد، نه در گفت‌وگویی از پیش‌طراحی‌شده؟ در رسانه شنیداری، صداقت تنها در صدا و لحن نیست، بلکه در رویکرد صادقانه به مسئله معنا می‌یابد. شنونده زمانی همراه برنامه می‌شود که احساس کند هدف گفت‌وگو، نه نمایش، بلکه حل واقعی مشکلات و طرح نقدهای منصفانه و بی‌طرفانه است. در «دور یک میز» تلاش کرده‌ایم فضای گفت‌وگو را از نگاه‌های صنفی و جناحی دور نگه داریم تا مسئول و کارشناس، هر دو با صداقت و مستند سخن بگویند. در «دور یک میز» شاهد برخورد اندیشه‌ها و نگاه‌هایی متنوع هستیم. از منظر سیاست‌گذاری رسانه‌ای، چگونه می‌توان این تنوع را مدیریت کرد تا هم از افتادن در دام نسبی‌گرایی جلوگیری شود و هم از تک‌صدایی اداری فاصله بگیرد؟ این نقطه تعادل، مهم‌ترین مشکل رسانه‌های تحلیلی است. ما در برنامه «دور یک میز» و به‌طورکلی در رادیو تهران تلاش کرده‌ایم قاعده گفت‌وگو را بر پایه «اصول مشترک ملی» بنا کنیم. ما نه‌تنها از تک‌صدایی فاصله گرفته‌ایم، بلکه سعی کرده‌ایم چندصدایی را در قالب اخلاق گفت‌وگو مدیریت کنیم تا نتیجه‌اش، تبیین و اقناع باشد، نه تعارض و هرج‌ومرج رسانه‌ای. اگر «دور یک میز» را نه‌فقط یک برنامه، بلکه الگویی ارتباطی در رسانه بدانیم، به نظر شما آینده چنین الگوهایی در رادیو تهران به چه سمتی خواهد رفت و آیا می‌توان گفت رادیو در حال بازیابی جایگاه خود به‌عنوان رسانه گفت‌وگوست؟ قطعاً چنین است. رادیو رسانه‌ای است که ظرفیت گفت‌وگو را به‌صورت طبیعی در خود دارد؛ ارتباطی مستقیم، بی‌واسطه و انسانی. برنامه «دور یک میز» با تکیه بر گروهی منسجم و حرفه‌ای توانسته مدیران و مسئولان پایتخت را پای میز گفت‌وگو بنشاند تا هر یک درباره حوزه کاری خود، شفاف و پاسخ‌گو با مردم سخن بگویند. این برنامه با نگاهی مطالبه‌گر، فاصله میان مردم و مسئولان را کاهش داده و صدای پرسش‌ها و دغدغه‌های شهروندان را به گوش تصمیم‌گیران رسانده است.