به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، وی افزود: بر این اساس مردم گمان می‌کنند که نماز خواندن و انجام دادن اعمال عبادی و توجه به معصومین را از باب قدسیت و تقدس آن‌ها انجام می‌دهند؛ این کار مانند این است که من به پدر خانواده به صرف بزرگ‌تری و جایگاه احترام بگذارم، ولی وقتی عنوان مهدویت و حضور پررنگ ولیِ خدا تشریح شود، کارکردهای مختلف آن برجسته می‌شود که شاید تنها یکی از آن‌ها مقام قدسی و مقدس امام و معصومین (علیهم‌السلام) باشد. امامت‌باوری در اقتصاد، فرهنگ، سیاست، روابط اجتماعی، سلامت و بهداشت روابط فردی مؤثر است. در نتیجه، این ضرورت زمانی درک می‌شود که ما بتوانیم کارکردها و فواید حضور امام را برای مردم تبیین و مشخص کنیم. به همین دلیل پیشنهاد همیشگی ما به کسانی که برنامه‌سازی برای رادیو و تلویزیون یا حتی فضایی برای گفت‌وگو دارند این است که کارکردهای حضور امام برجسته شود و مصادیق ملموس زندگی مردم زمانی که با امام جریان می‌یابد، نمایش داده شود.وی ادامه داد: باورمندی به امام به‌عنوان حضرت حجت باید در روابط اجتماعی ما پیاده شود. در روایت داریم که آدم‌ها به سمت مال‌اندوزی و ذخیره بهترین‌ها برای خود می‌روند و بر این اساس به دیگران ظلم می‌کنند؛ آنان را از امام عصر دور می‌کنند و ظهور ایشان را به وقفه می‌اندازد. این وضعیتی گمشده در زندگی معاصر ماست؛ اینکه اجتماع اهمیتی ندارد و فردگرایی همه ابعاد زندگی را فراگرفته است. کارکرد موعودباوری برای ما این است که کسانی که منتظر امام زمان (ع) هستند و خودشان را از منتظران او معرفی می‌کنند بر همین نقطه پایبند بمانند و وظیفه اجتماعی خودشان را در همین خیر جمعی ببینند و بر همین اساس حرکت کنند. شهبازیان با بیان اینکه مصادیق این موضوع فراوان است، گفت: مثلاً مصرف بهینه برق، آب و گاز از مصادیق امروزین همین رویکرد هستند. من که نمی‌توانم از یک چراغ اضافه یا یک لیتر بنزین بیشتر در زندگی صرف نظر کنم، چطور می‌توانم منتظر واقعی حضرت حجت باشم؟ اگر همین مصادیق در زندگی مردم متبلور شود و پرورش یابد برادری را رواج داده‌ایم.شهبازیان با تأکید بر لزوم توجه به هم‌نوع در همه مشاغل یادآور شد: بر این اساس انتظار برای حضرت حجت کارکرد عملیاتی-اجتماعی دارد و نه صرف حرف زدن؛ این موضوع در تمام روابط مصداق دارد. اینکه شمای کارمند اگر ارباب رجوع را معطل کرده و او را از این فرد به آن فرد ارجاع می‌دهید، منتظر واقعی نیستید. یا در هر جایگاهی که هستید باید کارتان را در خدمت خلق و به‌درستی انجام دهید. اگر حضرت ولی عصر را ناظر و حاضر بر اعمالمان ببینیم و بر این اساس به‌درستی رفتار کنیم، مسیر انتظار را به‌خوبی طی کرده‌ایم وگرنه ارادت زبانی به امام عصر گرچه محترم است، کافی نیست و دردی را دوا نمی‌کند.این مدرس دانشگاه در پاسخ به این پرسش که چرا به این موضوع آنچنان‌که باید پرداخته نشده است، اظهار کرد: شاید من به‌عنوان یک روحانی کم‌کاری کرده‌ام و مردم را به‌صورت عملی به مسیر درست نیاورده‌ام، اما باید بدانیم که تکثیر خیرخواهی در بین مردم جامعه منحصر به قشر خاصی نیست. شرایط وقتی مطلوب و مهیای ظهور است که همه ما خود را موظف بدانیم و مفاهیم اجتماعی انتظار را در سر بپرورانیم.وی ادامه داد: قالب کلی صداوسیما در زمینه مهدویت، برنامه‌سازی به روش هنرمندانه بوده، اما مشکل اینجاست که این دست برنامه‌ها عمدتاً رویکردی نظری و انتزاعی داشته‌اند. مردم نیاز دارند که بدانند در کف خیابان و نیز به نسبت شغل و مواجهه اجتماعی خود با دیگران با چه اعمالی می‌توانند منتظر حضرت حجت باشند. این نگاه انتزاعی به جای عملیاتی ازجمله مواردی است که کمتر به آن پرداخته شده و نیاز است تا رسانه ملی با اتکای به آن بار دیگر برنامه‌سازی کند. این کار البته مؤثر خواهد بود و می‌توان سریال‌ها را به سمت این موضوع برد؛ چنانکه بسیاری از مردم تاریخ پس از کربلا را با سریال «مختارنامه» شناختند. شناختی که شاید با ۱۰ مرتبه منبر رفتن من هم دست‌یافتنی نبود. به همین دلیل رسانه ملی می‌تواند مفاهیمی چون مهدویت و انتظار و برادری اجتماعی را به همین طریق به مردم نشان و آموزش دهد.