به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، وی تصریح کرد: من هم از شب اول برای روایتگری به میدان رفتم و در خیابان حضور یافتم. در مردم شوروحال عجیبی دیده می‌شد و زمانی که خبر شهادت رهبر انقلاب اعلام شد، همه بسیار منقلب بودند و گویی عزیزترین فرد زندگی‌شان را ازدست‌داده‌اند. مردم درعین‌حال که عزادار بودند، با روحیه‌ای حماسی و برای خون‌خواهی رهبر شهیدشان به خیابان‌ها آمدند. پورحسینی ادامه داد: ما از مردمی روایت کردیم که برای حمایت از کشور، با هر سلیقه و دیدگاه و نگاه و حتی پوششی، همگی در کنار یکدیگر در خیابان حضور داشتند و همچنان در میدان‌اند. پورحسینی اظهار کرد: ما تلاش می‌کردیم روایت را همان‌گونه که هست نشان دهیم؛ نه کمتر و نه بیشتر. واقعیت، حضور خودجوش مردم بود. در ارتباط‌های زنده‌ای که می‌گرفتیم، تصویر گویاتر از هر سخنی بود. مردمی‌که با شور و هیجان هر شب به خیابان می‌آمدند، واقعیتی نبود که لازم باشد از آن کم یا بر آن اضافه شود.این خبرنگار اضافه کرد: مردم برای خون‌خواهی رهبر خود، دفاع از خاک و سرزمین و نشان دادن مظلومیتشان در میدان‌ها حضور می‌یابند و می‌خواهند بگویند با وجود تجاوز، پای کشور می‌ایستند.وی ادامه داد: برخی میدان‌ها تا صبح، حتی در شب‌های بارانی، مملو از جمعیت بودند. پیش از آتش‌بس، گاهی هنگام ارتباط زنده، پدافند اقدام می‌کرد و موشک یا پهپاد زده می‌شد، اما مردم با شنیدن صدای پدافند، صدایشان بلندتر و مشت‌هایشان محکم‌تر گره می‌شد و دست‌هایشان بالاتر می‌رفت و ما تلاش کردیم همین صحنه‌ها را منعکس کنیم.پورحسینی تأکید کرد: موضوع مقاومت همیشه با ما بوده، اما در این جنگ آن را عینی‌تر درک کردیم. وقتی به ما تجاوز شد و ما دفاع کردیم، جبهه مقاومت و حزب‌الله نیز وارد شد. همچنین جوانان عراقی در همین شب‌ها در سطح شهر موکب زده‌اند و از مردم پذیرایی می‌کنند و حتی برخی خارجی‌ها نیز در کنار مردم ایران با پرچم ایران در خیابان حضور داشتند. این خبرنگار افزود: در میان مردم، حضور پرشور بچه‌های دهه ‌نودی و متولدان سال 1400 نیز قابل‌توجه بود. این کودکان که همراه خانواده‌های خود با پرچم ایران در میدان حضور داشتند جمله امام خمینی (ره) را به یادم می‌آورد که گفته بود امید من به شما دبستانی‌هاست.پورحسینی ادامه داد: با وجود ادعای امریکایی‌ها و صهیونیست‌ها مبنی‌بر هدف قرار ندادن مردم، اصابت‌ها به خانه‌های مردم، مناطق مسکونی و حتی اماکن ورزشی بود. بیش از ۲۰۰ ورزشگاه آسیب دید و یک ورزشگاه ۱۲هزار نفری به‌طور کامل نابود شد و ما تلاش کردیم این موارد را به تصویر بکشیم.وی گفت: من خبرنگار ورزشی هستم، اما در این مدت همه میدانی شدیم. البته حضور ورزشکاران را نیز پوشش دادیم. بسیاری از ورزشکاران اعلام آمادگی می‌کردند، فدراسیون‌ها و باشگاه‌ها موکب زده بودند و ورزشکاران در کنار مردم حضور داشتند و ما این حضور را ثبت و در گزارش‌های خبری ورزشی منعکس کردیم.