به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، حسین فردرو ادامه داد: این که چرا خروجی برنامه‌های استعدادیابی تا به این اندازه متنوع و متفاوت است به عوامل متعددی بستگی دارد که از این میان می‌توان به انگیزه و شعور عوامل تولید و سازماندهی شبکه‌ای که برنامه در آن ساخته شده است، اشاره کرد. این تهیه‌کننده پیش‌کسوت تلویزیون با اشاره به مؤلفه اساسی در موفقیت برنامه‌های استعدادیابی عنوان کرد: اساسا آنچه در اثرگذاری این برنامه‌های استعدادیابی اهمیت فوق العاده‌ای دارد این است که باید مدت‌دار باشند و دست‌کم دو سه سالی پخش شوند تا اعتماد مردم را جلب کنند. باید برای مردم اعتمادی ایجاد کرد که چنین برنامه‌هایی پایگاهی برای کسانی هستند که گرچه دسترسی به رانت ندارند، اما می‌توانند خودشان را نشان دهند. از سوی دیگر باید حواسمان باشد که مجریان این برنامه‌ها هم باید مورد وثوق مردم باشند. صرف استفاده از سلبریتی برای برنامه اعتبار نمی‌آورد، چراکه هرکسی به صرف معروفیت لیاقت سرمشق شدن را ندارد.فردرو تأکید کرد: رئالیتی‌شو‌ها و استعدادیابی‌ها امروز از پرمخاطب‌ترین برنامه‌های تلویزیون هستند که باید به‌عنوان تنها سرمایه باقی مانده به آنان نگاه شود؛ در نتیجه نیاز است که مدیران شبکه‌ها و مسئولان در تولید دو یا سه فصل از این برنامه‌سازان حمایت کنند. باید میزان اقبال مردم به این برنامه‌ها سنجیده و به آن توجه شود که اگر برنامه‌ای مخاطب بسیاری دارد حتما در تولید فصول بعدی آن همت شود.وی با تأکید بر بومی‌سازی برنامه‌های استعدادیابی در ایران اظهار کرد: ازجمله نقاط قوت استعدادیابی‌های ایرانی این است که آن‌ها شاید در فرم تقلید داشته باشند، اما هرگز در محتوا تقلید نکرده و با شدت و ضعف مختلف به دنبال بومی‌سازی بوده‌اند. بومی‌شدن یک اثر تلویزیونی یک هنر است و زمینه‌ای برای این که مطالبات هنرمندان را بپذیریم. ما سرمایه‌های بسیاری در این کشور داریم که می‌توانیم با تقلید از فرم‌های موفق دنیا محتواهای بکر خودمان را در قالب آنان به مخاطب عرضه کنیم و این ظرفیتی است که نشان داده‌ایم به وفور از آن برخورداریم.