به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، متن یادداشت علیرضا تابان، گوینده رادیو به این شرح است: «چقدر سخت است از کسی بنویسم که صدایش، مرا عاشق رادیو کرد. بعضی آدم‌ها وقتی آسمانی می‌شوند، فقط جای‌شان خالی نمی‌شود؛ یک صدا کم می‌شود... صدایی که سال‌ها با آن زیسته‌ایم، خاطره ساخته‌ایم، اندیشیده‌ایم و بی‌آنکه ببینیمش، دوستش داشته‌ایم.  امروز یکی از آن صداها خاموش شد. سال‌ها بود که صدای استاد بهروز رضوی برای من فقط یک صدا نبود؛ مکتب بود... درس بود... معیار بود... هر وقت می‌خواستم بدانم احترام به مخاطب یعنی چه، شخصیت واژگان یعنی چه، و عشق به رادیو چه شکلی است، به صدای او پناه می‌بردم. هرگز شاگرد کلاسش نبودم، اما سال‌ها در کلاس صدایش نشستم. از او آموختم که گویندگی فقط خواندن متن نیست؛ دمیدن روح در واژگان است. آموختم که صدا، وقتی از دل برآید، می‌تواند تا عمق جان آدم‌ها سفر کند. چقدر سخت است؛ اشک امان نمی‌دهد. فقط برای یک گوینده اشک نمی‌ریزم. برای بخشی از رؤیاهایم دلتنگم. برای روزهایی که با شنیدن صدای او، بیشتر عاشق رادیو می‌شدم. برای بزرگ‌مردی که در مسیر زندگی حرفه‌ای من بیشترین اثر را گذاشت. خداحافظ استاد... خداحافظ ای صدای نجیب روزهای دور و نزدیک... امروز، رادیو دلتنگ‌تر از همیشه است، و بسیاری از ما، در سکوتی سنگین، به دنبال همان صدایی می‌گردیم که سال‌ها مونس لحظه‌هایمان بود. روحش آرام، و یادش تا همیشه در بلندای امواج صدا، جاودان باد.»