به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، وی افزود: هدایت یک جامعه و کشور در بیش از ۳۶ سال و ۶ ماه، آن هم در میان فراز و نشیب‌ها، بحران‌ها و رویدادهای گوناگون، کار ساده‌ای نبود و تنها حسرتی که همواره در دل ایشان باقی مانده بود، شهادت بود. تابان ادامه داد: با وجود این احساس، همه ما همچنان در شوک این فقدان به سر می‌بریم و این شوک برای من به عنوان یک گوینده، هر روز بیشتر خود را نشان می‌دهد. هنوز احساس می‌کنم این اتفاق همین امروز رخ داده و هنوز نتوانسته‌ام آن را باور کنم. وی گفت: روایت فقدان کسی که تمام زندگی‌ام زیر سایه او شکل گرفته بود، سخت‌ترین نوع سخن گفتن است، اما در برنامه «امین‌ ایران» وظیفه دارم همراه با همکارانم، لحظه‌به‌لحظه روایت وداع را برای مردم بازگو کنم و انجام این مسئولیت برایم بسیار دشوار است. این گوینده رادیو فرهنگ بیان کرد: همواره میان وظیفه حرفه‌ای گویندگی و احساسات درونی خود درگیر هستم و نبردی درونی را تجربه می‌کنم. نمی‌توانم احساس واقعی‌ام را پنهان کنم و می‌دانم هر بار که پشت میکروفن می‌نشینم، کنترل این بغض کار آسانی نیست. وی افزود: هر بار که تلاش می‌کنم با آرامش و صلابت سخن بگویم، به یاد می‌آورم که مانند میلیون‌ها نفر دیگر، تکیه‌گاه خود را از دست داده‌ام و همین ناباوری، همچون سایه‌ای سنگین بر تمام واژه‌هایم می‌نشیند. تابان در پایان گفت: در برنامه «امین ایران» خود را تنها یک مجری نمی‌دانم، بلکه شاهد عینی این فقدان بزرگ هستم و باید با صدایی لرزان اما استوار، غم یک حضور عظیم را روایت کنم. سخت‌ترین بخش این روایت آن است که باید مطابق قواعد اجرا سخن بگویم اما در واقع انجام آن برایم ممکن نیست. فقط تلاش می‌کنم صدای صادقانه بغض‌های این ملت باشم حتی اگر این صدا در میان کلمات گم شود زیرا روایتگر فقدان کسی هستم که نبودش تمام کلماتم را به سکوت می‌کشاند.