به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، احمدی با بیان اینکه روی آنتن همیشه سعی کرده‌ام از واژه‌هایی استفاده کنم که حس «ما» را تقویت کند نه «آن‌ها» و «آن منطقه» را، ادامه داد: البته این به‌معنای پنهان کردن رنج مردم نیست. اتفاقاً اگر درد مردم دیده نشود، اعتماد هم آسیب می‌بیند. هنر رسانه این است که اشک و ایستادگی را با هم ببیند. وقتی از مادری می‌گوییم که خانه‌اش در جنگ آسیب دیده، در همان روایت باید از همسایه‌ای هم بگوییم که کنارش ایستاده، از امدادگری که بی‌وقفه کار می‌کند و از مردمی‌که احساس می‌کنند این درد، درد همه ایران است. به باور من، مرز باریک همین‌جاست؛ رنج را روایت کنیم، اما اجازه ندهیم روایت رنج، روایت شکست شود. مخاطب باید واقعیت را ببیند، اما در پایان احساس کند هنوز یک ملت ایستاده و منسجم پشت این سرزمین ایستاده است.احمدی اضافه کرد: برای من، ایران فقط یک محدوده جغرافیایی نیست. ایران یعنی مردمی‌که در سخت‌ترین روزها کنار هم می‌ایستند، یعنی تاریخی که بارها بحران را پشت سر گذاشته و دوباره قد کشیده است. وقتی از ایران حرف می‌زنم، تلاش می‌کنم مخاطب فقط یک خبر نشنود. احساس کند عضوی از یک روایت بزرگ‌تر است. روایتی که در آن، امروز ادامه دیروز است و آینده هم به تصمیم و مقاومت همین مردم گره خورده است. به همین دلیل سعی می‌کنم حتی در کوتاه‌ترین جملات، از سرمایه‌های هویتی این سرزمین غافل نشوم؛ از فرهنگ، از همبستگی، از ایمان مردم، از امید و از مسئولیت مشترکی که همه ما نسبت به این خاک داریم، چراکه اگر خبر فقط به عدد و حادثه محدود شود، خیلی زود فراموش می‌شود، اما اگر به هویت یک ملت گره بخورد، در ذهن و دل مخاطب ماندگار می‌شود. وی با بیان اینکه زبان و چشم مردم بودن گوینده خبر یا مجری رسانه ملی مسئولیت بسیار سنگینی دارد، تصریح کرد: زبان مردم بودن یعنی حرفی را بزنیم که دغدغه واقعی آن‌هاست و چشم مردم بودن یعنی چیزی را ببینیم که شاید خودشان امکان دیدنش را ندارند. در روزهای جنگ، مردم بیش از هر زمان دیگری به رسانه نگاه می‌کنند، چراکه می‌خواهند بدانند چه اتفاقی افتاده و چه باید بکنند.احمدی متذکر شد: اگر رسانه در این لحظه دچار هیجان، اغراق یا شتاب‌زدگی شود، ممکن است آرامش یک جامعه را تحت تأثیر قرار دهد. برای همین، همیشه احساس کرده‌ام نخستین وظیفه ما صداقت همراه با مسئولیت است. مردم باید احساس کنند رسانه ملی همدل آن‌هاست، نگرانی‌شان را می‌فهمد و درعین‌حال، اجازه نمی‌دهد فضای روانی جامعه اسیر شایعات و عملیات رسانه‌ای دشمن شود.این مجری ضمن تأکید به اینکه برخی تصور می‌کنند آرامش یک مجری یا خبرنگار، یعنی او تحت تأثیر اتفاقات قرار نمی‌گیرد، افزود: واقعیت دقیقاً برعکس است. ما هم مثل همه مردم نگران می‌شویم، اخبار تلخ را می‌بینیم، خانواده داریم و دل‌نگران عزیزانمان هستیم. تفاوت فقط این است که وقتی چراغ قرمز دوربین روشن می‌شود، دیگر فرصت نداریم احساسات شخصی را به تصویر منتقل کنیم. آن لحظه، مسئولیت ما این است که تکیه‌گاه آرامش مخاطب باشیم، نه منتقل‌کننده اضطراب.وی ادامه داد: پشت آن آرامش، ساعت‌ها کار، فشار روانی، تصمیم‌های لحظه‌ای و گاهی روایت کردن خبرهایی است که خودمان هم از شنیدنشان متأثر می‌شویم. اما باور دارم خبرنگار جنگ، قبل از هر چیز، امانتدار حقیقت و حافظ آرامش جامعه است. اگر قرار باشد مخاطبان فقط یک نکته را درباره این روزها بدانند، دوست دارم این باشد که آن آرامش، بی‌احساسی نیست؛ حاصل مسئولیتی است که نسبت به مردم و ایران احساس می‌کنیم.این مجری اضافه کرد: در سخت‌ترین لحظات هم تلاش می‌کنیم امید، انسجام و اقتدار ملی را با صداقت روایت کنیم، چون معتقدیم رسانه در جنگ، فقط روایتگر میدان نیست، بلکه بخشی از میدان است.