سریال «جانان» برخلاف بسیاری از مجموعه‌های خانوادگی تلویزیون، سراغ یک موضوع دشوار و کمتر دیده‌شده رفته: تصمیم به سقط جنین. این انتخاب جسورانه، آن هم در تلویزیونی که معمولا در روایت مسائل اجتماعی دست به عصا حرکت می‌کند، خودش یک اتفاق است. جانان تلاش می‌کند از تجربه واقعی زنانی بگوید که در لحظات مرز میان شک و یقین، تصمیم گرفته‌اند زندگی را انتخاب کنند؛ تصمیمی‌که در اغلب سریال‌ها، جایی برای تصویر شدن ندارد.

به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، سعید زعیمی در یادداشتی در خصوص سریال «جانان» نوشت:

در دنیای امروز، سقط جنین فقط یک مسئله پزشکی نیست؛ مسئله‌ای‌ست عمیقاً اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و حتی فلسفی. پرسش از حق زن بر بدن خود، تقابل نیازهای فردی با انتظارات سنتی، فشارهای اقتصادی، ترس از آینده و نبود حمایت اجتماعی — همه این‌ها در تصمیم به سقط نقش دارند. «جانان» این بُعدها را نه با شعار، بلکه با داستان‌گویی آرام و محلی به تصویر می‌کشد.
استفاده از بازیگران بومی استان خراسان، فضا را واقعی‌تر کرده است. نه از آن جهت که صرفاً یک رنگ محلی به اثر بدهد، بلکه چون مسائل اجتماعی وقتی در بستر زندگی روزمره و با لهجه و زبان مردم واقعی روایت می‌شود، عمیق‌تر در دل مخاطب می‌نشیند. اینجا با یک شهروند تهرانی مواجه نیستیم که از پس‌زمینه‌ای شیک و فرهیخته می‌آید، بلکه با مادری که در یک فضای سنتی، با شبکه‌ای از وابستگی‌های خانوادگی و اجتماعی دست‌وپنجه نرم می‌کند.
جانان سعی نمی‌کند با داوری مطلق مخاطب را مرعوب کند؛ بلکه با نشان دادن لحظه‌های تردید، لحظه‌هایی که نه سفیدند و نه سیاه، تماشاگر را دعوت می‌کند به همدلی. همین رویکرد، ارزش فرهنگی این سریال را بالا می‌برد. سریالی که می‌خواهد درباره حق زندگی حرف بزند، اما نه از موضع بالا، بلکه از دل تجربه انسانی.
تلویزیون ایران کمتر از چنین آسیب‌هایی با لحنی انسانی سخن گفته. یا به ورطه سیاه‌نمایی افتاده یا آنقدر از بالا روایت کرده که مخاطب فقط دفاع یا انکار کند. اما «جانان» در تلاش است با لحنی میانه، و با نگاهی آمیخته به امید و تردید، حرفی بزند که سال‌ها روی زمین مانده بود.
این‌بار تلویزیون به جای آنکه خودش را در برابر مردم ببیند، به‌نظر می‌رسد نشسته کنارشان. و این، حتی اگر کمال نباشد، یک شروع مهم است.