زهرا صلواتی در یادداشتی درباره فصل دوم سریال «مشاور» نوشت: فصل دوم سریال «مشاور» به کارگردانی محمدحسین امانی و با نقش آفرینی بازیگرانی همچون امیرحسین صدیق، مهران رجبی، نیلوفر شهیدی، سیروس همت، شهین تسلیمی و رحیم نوروزی روی آنتن شبکه ۲ سیما قرار داشت.
به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، این سریال اجتماعی راوی اتفاقاتی بود که در مسجد یک محله بر سر مراجعات و تعاملات روحانی جوان به نام امیرحسین حسینی با مردم و مراجعهکنندگان رخ میداد. در هر قسمت سریال، قصه و مشکل و چالش یکی از اهالی محل که به روحانی جوان مراجعه کرده بود، روایت و راهنماییها و راهکارهایی برای رفع و رجوع مشکل ارائه میشد. سریال «مشاور ۲» در ظاهر شبیه به بسیاری از مجموعههای نمایشی اجتماعی_ خانوادگی به نظر میرسید که ضمن بیان مشکلاتی که در میان مردم و در سطح جامعه وجود دارد، سعی میکنند راهکارهایی را برای برونرفت از بنبستها پیشنهاد دهند. این سریال اما در ورای این رویکرد سرگرمگونه داده، حامل داده و پیامی مهمتر هم بود؛ انعکاس کارکردهای متفاوت و موثر روحانیت در جامعه و نقشآفرینی موثر این قشر در مناسبات اجتماعی و امورات زندگی مردم.
از قدیمالایام روحانیون مورد اعتماد عامه مردم بوده و معمولاً در انظار عمومی، مرجعی برای پادرمیانی و وساطت جهت رفع اختلافات و حل شدن مشکلات محسوب میشدهاند. این جایگاه و کارکرد شاید نه به اندازه سابق، اما همچنان معتبر است و بسیاری از مشکلات کوچک و اختلاف نظرات مردم یک محله با حضور و وساطت روحانی مسجد محل حل و فصل میشود. امیرحسین حسینی فصل دوم سریال «مشاور» اما، برای آنکه بتواند این کارکرد روحانیت را متناسب با حال و هوای جامعه و اقتضائات روز عملی کند، رشته روانشناسی خوانده و یک مشاور علمی و تحصیل کرده است. به تعبیری دیگر، شخصیت اول سریال «مشاور ۲» یک روحانی امروزی است که به علم روانشناسی وقوف دارد و مشاورههایی علمی_ تجربی را به مردم ارائه میدهد. این کارکرد روحانیت شاید آنچنان که باید و شاید در سریالهای دیگر مورد توجه قرار نگرفته و اگر هم گرفته، به پختگی و ابعاد سریال «مشاور ۲» نبوده است. از نکات مثبت در طراحی شخصیت امیرحسین حسینی به عنوان یک روحانی جوان، تواضع و شوخ طبعی توأمان اوست. از طرفی، این روحانی به هیچ عنوان نگاه از بالا به پایین به مردم و مراجعهکنندگان ندارد و در شمایل یک دانای کل، نمیخواهد به جبر عقیده خود را به مخاطبانش تحمیل کند. روحانی فصل دوم سریال «مشاور» در تعاملات گفتاری و رفتوآمدهای کلامیاش با مراجعهکنندگان نه تنها از موضع بالا صحبت نمیکند که حتی راحت به اشتباهاتش اعتراف میکند و بابت سوءتفاهمها و کدورتهای احتمالی عذرخواه میشود.
سریال «مشاور ۲» و روحانیاش به شکل ساده و ملموس اما غیردستوری، نحوه صحیح صحبت کردن و برقراری دیالوگ میان دو شخص با عقاید، دیدگاهها و خاستگاه فرهنگی_ اجتماعی متفاوت را به نمایش میگذارند. موضوعی که اتفاقاً مورد نیاز جامعه امروز ماست و بسیاری از مشکلات و نارساییهای اجتماعی برآمده از همین ناتوانی در برقراری ارتباط کلامی است و از این نقصان نشات میگیرد. قهرمان سریال «مشاور ۲» نه تنها با سعه صدر و آستانه تحمل بالا اقوال متفاوت را میشنود که حتی بسیاری از آنها را میپذیرد و در ارائه مشاوره و راهکار نهایی لحاظ میکند.
یکی دیگر از نقاط قوت سریال «مشاور ۲» طرح مشکلاتی است که موضوع روز جامعه هستند و با مختصات اجتماع امروز تطابق دارند. بسیاری از مشکلاتی که از زبان مردم محله در مواجهه با روحانی جوان سریال مطرح میشود، دغدغه و مسئله طیفهای مختلفی از جامعه میتواند باشد و در میان بسیاری از مردم عمومیت دارد. نمونه بارزش قسمتی از سریال که به موضوع نگهداری سگ در خانه میپرداخت. مسئلهای که امروزه بسیاری از خانوادهها درگیر آن هستند و حتی سببساز بروز مشکلات متعدد درون خانوادگی و در سطح روابط میان همسایهها میشود. به طور قطع، دغدغههایی که از سوی زن مراجعهکننده مطرح و راهکارهایی که توسط روحانی سریال پیشنهاد و ارائه میشد، حرف بسیاری از مردم جامعه بود و نتیجه و خروجی نهایی بحث میتوانست برای طیف وسیعی از مخاطبان رسانه ملی کاربرد داشته باشد.
در نگارش یادداشت درباره فصل دوم سریال «مشاور» باید به بازیگر نقش اصلی یعنی امیرحسین صدیق هم اشارهای داشت. صدیق که پیش از «مشاور ۲» بازی در نقش روحانی را در سریال «زیر لب بشمار» تجربه کرده بود، در حضور جدیدش جلوی دوربین نیز توانست کاراکتری ملموس و باورپذیر را از یک روحانی جوان، شوخ و آرام خلق کند.
ساخت سریالهایی مانند «مشاور» را میتوان در راستای نمایش واقعی و منطقی سبک زندگی ایرانی_ اسلامی ارزیابی کرد. این سریال کوشیده تا کارکردی موثر و متفاوت را از روحانیت در جامعه ارائه دهد.