طراح و تهیهکننده سریال «بهار شیراز» درباره ساخت این قصه بیان کرد: ایده اولیه این کار، قصهای با عنوان «پیشخوان» و در گونه سیتکام بود، اما به نظرم رسید که نمیشود روی آن مانور داد و لوکیشن آن - یک دفتر پیشخوان- فضای مناسبی نداشت.
به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، ابوالفضل صفری افزود: بر این اساس من قصه را به شیراز بردم تا فضا پیدا کند و امکان شوخی داشته باشد، چون زیست مردم فارس زیستی خوشحال است. اساساً هر شهر و مختصاتی فضای خودش را دارد و همانگونه که در جنوب، مردم خونگرمتر هستند، فضای طنز هم مساعدتر است. اصل مسئله این بود که فضای کار امکان شوخی بدهد و اینگونه شد که «بهار شیراز» از سیتکام فاصله گرفت. درنهایت طرح اولیه را نوشتیم و در حین نگارش شخصیتهایی چون شاهرخ به کار اضافه شدند. وی یادآور شد: اسم «بهار شیراز» برای این قصه کاملاً اتفاقی بود. یک روز برای کاری به خیابان بهارشیراز رفته بودیم و همانجا به نظرم رسید که این اسم با فضای قصه همخوان است.
صفری در پاسخ به هدف «بهار شیراز» گفت: کارکرد اصلی این قصه سرگرمی است و درعینحال تصویر یک خانواده با دوام و قوام را نشان میدهد. حفظ کیان خانواده نیز که خانواده معدل در اینجا محور آن است، از دیگر اهداف این سریال بود. از سوی دیگر اهالی سایر خانوادههای ایران هم در «بهار شیراز» دیده میشوند. ضمن اینکه دو شخصیت اصلی داستان معلم هستند و این موضوع هدفمند است، چراکه پرداختن به زندگی معلمها در تمام این سالها مغفول مانده است.
این تهیهکننده با تأکید بر تعمد محوریت شغل معلمی در این قصه گفت: این قصه طراحی شد تا ادای دینی باشد به فرهنگیان و کارمندان آموزشوپرورش. این کار حال خوبی داشت و تولید با بچههای خوبی رقم خورد. از سوی دیگر پروداکشن پیچیدگی تولید نداشت و قصه لاغرتر از سایر کارهای خودم بود و گرچه کار در حد ممتاز است، اما مشکل خاصی نداشت. بازیگران از روز نخست در قالب خانواده بازی کردند، چون همدیگر را پذیرفتند و با نقشهایشان همراه شدند. وی با اشاره به مخاطب هدف «بهار شیراز» عنوان کرد: مخاطب این کار توده مردم است. مخاطب عام از کودک پنجساله تا افراد مسن میتوانند آن را تماشا کنند، چون همه ردههای سنی از کودک و نوجوان گرفته تا جوان و میانسال و کهنسال در این سریال نماینده تصویری دارند.