تهیهکننده سریال «کلانتری ۱۱» با اشاره به استقبال مخاطبان از آثار خاطرهانگیز تلویزیونی و رویکرد این رسانه برای تولید فصلهای جدید برخی سریالهای موفق گفت: خاطرهانگیزی و خاطره جمعی مردم از آثار تلویزیونی گذشته، ظرفیت مهمیبرای بازگشت این سریالها به قاب تلویزیون است، اما صرف تکیه بر خاطرات گذشته نمیتواند توفیق فصل جدید را تضمین کند و این آثار باید با دغدغهها و نیازهای روز جامعه پیوند بخورند.
به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، مجتبی خیاط احسانی با اشاره به اینکه سریال «کلانتری ۱۱» سال گذشته بر اساس اعلام مرکز تحقیقات صداوسیما پربینندهترین سریال تلویزیون بوده و فصل دوم آن در آستانه تولید قرار دارد، افزود: برخی قصهها برای مردم جنبه خاطرهانگیز دارند و نسلهای مختلف با آنها بزرگ شدهاند. این موضوع با کاهش ارتباط مخاطبان با تلویزیون به دلیل رشد فناوری و گسترش سکوهای نمایش منافاتی ندارد، چراکه مردم همچنان به آثار خاطرهانگیز و قصههای گذشته علاقهمند هستند. برای نمونه، بازدید برخی آثار از شبکه آیفیلم حتی از زمان پخش اولیه آنها نیز بیشتر شده است.
این تهیهکننده اظهار کرد: این موضوع نشان میدهد که اگر برخی قصههای موفق گذشته با نگاه درست دوباره ساخته شوند، میتوانند بهواسطه خاطرات و خاطرهانگیزی موجود، برای مخاطب جذاب باشند و او را به تماشای فصل جدید ترغیب کنند. البته در این مسیر باید به موضوعات مهمی توجه کرد که مهمترین آنها بهروز بودن محتوا و پرداختن به دغدغههای مردم است.
خیاط احسانی با تأکید بر ضرورت بهروزرسانی مضمون آثار در فصلهای جدید گفت: نباید صرفاً به حرفهها، شخصیتها و موضوعات گذشته یک سریال اکتفا کرد، بلکه باید حرف امروز مردم را شنید و مسائل و نیازهای روز آنها را در داستان وارد کرد. اگر قرار باشد در فصل دوم «کلانتری ۱۱» همان حرفهایی را بزنیم که در فصل نخست مطرح شده بود، بدون اینکه تغییرات و تحولات جامعه در این فاصله زمانی موردتوجه قرار گیرد، مخاطب آن را تاریخ مصرف گذشته تلقی خواهد کرد.
این تهیهکننده با اشاره به دشواریهای ساخت فصل دوم یک سریال موفق اظهار کرد: ساخت فصل دوم در مقایسه با یک تولید جدید دشواریهای بیشتری دارد، چراکه مخاطب از قبل نسبت به اثر ذهنیت و قضاوت دارد. در فصل نخست، ذهن مخاطب خالی است و فیلمساز با دست بازتری میتواند جهان اثر را بر اساس نگاه و طراحی خود شکل دهد، اما در فصل دوم، هم در داخل سازمان و هم خارج از آن، اثر جدید دائماً با نسخه قبلی مقایسه میشود.
وی افزود: این مقایسه، سطح توقع را بالا میبرد و کار را برای گروه تولید سختتر میکند. کافی است در بخشی از تولید اشتباهی رخ دهد تا آن اشتباه در مقایسه با فصل نخست به چشم بیاید. همین مسئله اضطراب تولید فصل دوم را افزایش میدهد و به همین دلیل برخی تهیهکنندگان اساساً ترجیح میدهند وارد ساخت فصل دوم یک سریال نشوند و خود را درگیر حواشی و فشارهای آن نکنند.
این تهیهکننده ادامه داد: ازسویدیگر، در فصل دوم معمولاً مسائل اقتصادی و هزینههای تولید نیز پیچیدهتر میشود. توقع بازیگران و عوامل نسبت به فصل نخست افزایش پیدا میکند و این موضوع میتواند هزینههای تولید را بالا ببرد و کار را برای تهیهکننده دشوارتر کند.
خیاط احسانی با بیان اینکه شیوه احیای هر سریال باید متناسب با ماهیت آن باشد، تأکید کرد: برخی سریالها لزوماً قائم به شخصیتها و بازیگران فصل اول نیستند و آنچه اهمیت دارد، ایده و ذات قصه است. برای نمونه «آژانس دوستی» میتواند بدون وابستگی کامل به شخصیتهای محوری گذشته، بر اساس همان ایده اصلی یعنی ارتباط میان راننده و مسافر بازطراحی شود و با توجه به ویژگیهای امروز، قصههای جدیدی را روایت کند.
وی افزود: در مقابل، برخی آثار کاملاً قائم به فرد هستند و شخصیت قهرمان در آنها موضوعیت دارد. در چنین آثاری نمیتوان بهراحتی بازیگر را جایگزین کرد، چراکه مخاطب با همان شخصیت و بازیگر ارتباط برقرار کرده و انتظار دارد همان فرد را در فصل جدید ببیند.
این تهیهکننده با اشاره به تجربه تولید فصل دوم «آقای قاضی» گفت: در این سریال نیز تغییر بازیگر اتفاق افتاد و بازیگر جدید بهمرور توانست جایگاه خود را پیدا کند و مخاطب به او عادت کرد. این تجربه نشان میدهد اگر انتخاب بازیگر جدید درست باشد و کیفیت اثر حفظ شود، مخاطب میتواند بهمرور با چهره جدید نیز ارتباط برقرار کند.
این تهیهکننده تأکید کرد: نهضت فصل دومسازی میتواند به بازگشت مخاطب و تقویت ارتباط مردم با تلویزیون کمک کند، به شرط آنکه در کنار استفاده از ظرفیت خاطرهانگیزی، بهروز بودن محتوا، کیفیت تولید، انتخاب درست عوامل و نیازهای مخاطب امروز جدی گرفته شود. تلویزیون باید میان احیای ویژندهای موفق و کشف و تولید قصههای تازه تعادل برقرار کند، چراکه این رسانه در کنار حفظ سرمایههای خاطرهانگیز، به روایتهای جدید و خلاقانه نیز نیاز دارد.