علی منانی، پسر اکبر منانی، صداپیشه پیشکسوت ایرانی است. او پس از فارغالتحصیلی در رشته کامپیوتر و گرافیک در سال ۱۳۸۴، وارد دورهای حرفهای درزمینه گویندگی در تلویزیون شد و از همان مسیر بهطور جدی کار صداپیشگی و گویندگی را ادامه داد.
به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، درزمینه صداپیشگی، آثار متعددی در پرونده هنریاش ثبت شده است که ازجمله آنها میتوان به صداپیشگی شخصیت اسکوبی در پویانمایی «اسکوبی دو»، نقش گربهماهی در «در جستوجوی اژدها»، ویروس در «ویروس انتقامجو» و لوئیجی تستا در سریال «اولیه افسران پلیس» اشاره کرد. او بهعنوان مدیر دوبلاژ هم کارهایی در پرونده دارد. آنچه در ادامه میآید حاصل گفتوگوی این صداپیشه جوان با خبرنگار هفتهنامه صداوسیماست.
علی منانی درباره تاریخ شروع فعالیت حرفهای خودش گفت: متولد سال 1362 هستم و از سال 1384 وارد عرصه صداپیشگی شده و از سازمان صداوسیما کارم را شروع کردهام. از بچگی اینجا میآمدم و این کار را دوست داشتم و همزمان درسم را هم ادامه میدادم تا اینکه در بزرگسالی آمدم و تست دادم و در کلاسها شرکت کردم و 20 سالی هست که اینجا کار میکنم.
وی درباره نقشهای مطرح و محبوبش که به جای آنان صحبت کرده است، گفت: نقشهای بسیاری حرف زدهام، اما نخستین کارهایم «دایره جنایی» و «افسران پلیس» برایم جذاب بودند. کارهایی هم بیرون از سازمان داشتهام که دوستشان داشتم؛ نریشن، مستند، پویانمایی و سینمایی همهوهمه کارهایی را که دوبله میخواهد و انجامشان دادهام، دوست دارم، اما چون بسیار به فوتبال علاقهمندم، صحبت به جای باجو در فیلم «زندگی روبرتو باجو» را هم بسیار دوست داشتم.
این هنرمند واحد دوبلاژ ادامه داد: سر هر کاری که حاضر میشویم یک کلاس درس و فرصتی آموزشی است. اساساً اصل کار صداپیشگی در استودیو و در کنار دیگران رخ میدهد، زمانی که از خودت و دیگران یاد میگیری. بابا خودش از پیشگامان دوبله ایران و رول مدل است؛ او گویندگی و مدل خودش را دارد و زمانی که با این آدمها کار میکنیم هر روز برایمان شکلی از آموختن و یادگیری است.
منانی در پاسخ به این سؤال که مهمترین درسی که از پدرش بهعنوان یک پیشکسوت صداپیشگی آموخته است، چیست، عنوان کرد: مهمترین توصیه و آموزه او به من از منظر اخلاقی و کاری بوده است. آنچه او تلاش کرد تا به من بیاموزد از منظر اصول و انضباط و رفتار و حوصله بود. اینکه کجا باید خویشتنداری کنی و کدام موفقیت صبر میخواهد. بابا در مدیریت هم به من کمک میکند و فوتوفنهای 60 سالهای دارد که بیان میکند و قلقهای خاصش را از او میآموزم.
وی در توضیح این موضوع که نخستین باری که صدای پدرش را از قاب تلویزیون شنیده چه احساسی داشته است، گفت: روز اول را یادم نیست، اما کمکم با این موضوع بزرگ شدم؛ زمانی که در مدرسه به بچهها میگفتم که صدای فلان شخص، پدر من است، باور نمیکردند تا زمانی که بابا و آقای آذری و مرحوم رضا عبدی به دعوت مدرسه من به آنجا آمدند و یک برنامه کمدی نیمساعته اجرا کردند و آن زمان همکلاسیهایم باور کردند. برایناساس شنیدن صدای بابا در تلویزیون برایم عجیبوغریب نبود.
وی افزود: افتخار میکنم که اکبر منانی پدرم است. این که میبینم افراد بسیاری در سنین مختلف برایش کامنت میگذارند و از تمام دنیا ابراز محبت دارند که صدا و کارهای ایشان یادگار بچگیشان است، حس خوبی پیدا میکنم و این برایم بسیار باارزش است. وجود او برای من هم مانند همه افتخار است.
منانی در پاسخ به این سؤال که مهمترین مشکلات کنونی دوبله ایران چیست، گفت: مایل نیستم درباره معیشت و... صحبت کنم، اما نسل جدید وارثان خوب نسل قبل و شاگرد همانها هستند. ما هم دلمان برای صداهای خاموش شده و آدمهای ازدسترفته تنگ شده و شاید رنگولعاب آن صداها دیگر نباشد، اما همه اینجا 100درصد توانشان را میگذارند و همکاری میکنند تا کار خوبی تولید کنند. نسل عوض شده است و باید این را پذیرفت؛ بههرحال این جریان زمان و زندگی است و امیدوارم میراثی را که به ما سپرده شده است، بهخوبی به نسل بعد بسپاریم.