به مناسبت فرارسیدن روز مادر، فرصتی دست داد تا با یکی از چهره‌های شناخته شده عرصه بازیگری کشور که سابقه درخشانی در ایفای نقش مادران ایرانی دارد، گفت‌وگویی انجام دهیم. مهوش وقاری تجربیات خود در الگوبرداری از مادر واقعی، چالش‌های نقش‌آفرینی در این جایگاه مقدس و دیدگاهش نسبت به بازنمایی مادر در رسانه ملی را با ما در میان گذاشت.

به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، مهوش وقاری، بازیگر سینما و تلویزیون در گفت‌وگو با خبرنگار اداره کل روابط عمومی رسانه ملی در خصوص نحوه به تصویر کشیده شدن عمق و ظرفیت‌های واقعی یک مادر ایرانی در تلویزیون گفت: کاراکتر مادر در دنیای واقعی بسیار چندوجهی است. در کارهای نمایشی، این نقش‌ها بسته به فیلمنامه، ممکن است دلسوز، آرام، یا حتی سخت‌گیر باشند. اما برای من، به‌عنوان بازیگر، همیشه الگوی اصلی، مادر خودم بوده است. البته که کاراکترها باید بر اساس بافت خانواده در داستان (اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی) تنظیم شوند، اما ریشه اصلی، شخصیت مادر واقعی من است.

وقاری در پاسخ به این سوال که آیا تاکنون نقش مادری با جنبه‌های منفی‌تر یا چالش‌برانگیزتر را تجربه کرده‌اید، گفت: بله، درصد کمی از کارهایی که انجام داده‌ام، نقش‌هایی با ویژگی‌های کمی سخت‌گیرانه‌تر یا به اصطلاح بدجنس‌تر بوده‌اند، اما اکثریت قریب به اتفاق، تجلیل از جنبه‌های مثبت مادرانگی بوده است.

بازیگر سریال «ستایش» ادامه داد: من در زندگی شخصی مادر نیستم، اما سال‌هاست که این نقش را بازی می‌کنم. البته این فاصله بین تجربه شخصی و ایفای نقش تاکنون دشواری برایم ایجاد نکرده است، دلیل اصلی‌اش هم همان الهام‌گرفتن از مادرم بود. من شاهد فداکاری‌ها و ویژگی‌های یک مادر نمونه بوده‌ام. مادرم زنی قوی، تحصیل‌کرده و روشنفکر بود و این برای من بهترین منبع اطلاعاتی محسوب می‌شد. علاوه بر او، مادران اطرافیان، مادربزرگ‌ها و دوستانم نیز به من کمک کردند تا درک درستی از این نقش پیدا کنم.

این بازیگر تصریح کرد: سابقه طولانی خدمت در آموزش‌وپرورش به‌عنوان دبیر، به‌خصوص در سنین حساس نوجوانی، حسی شبیه به مادر را نسبت به دانش‌آموزانم ایجاد می‌کرد. این تجربه زیسته در کنار تحصیلاتم در رشته‌های فرهنگی و روان‌شناسی، به من کمک کرد تا بُعد روان‌شناختی شخصیت‌ها را بهتر درک کنم.

وقاری همچنین در پاسخ به پرسش دیگری مبنی بر اینکه آیا نقش خاصی هست که به دلیل سختی ایفا یا ارتباط عمیق با آن، برای شما ماندگار شده باشد، گفت: نقشم در سریال «دوردست‌ها» چالش بزرگی برایم بود. در این سریال نقش مادری را بازی می‌کردم که دختر نابینایی داشت. این دوگانگی بین احساس شفقت درونی و ضرورت تظاهر به بی‌تفاوتی برای حفظ قدرت دختر، برایم بسیار دشوار بود. همچنین، دقت به جزئیات گفتاری مرتبط با جامعه نابینایان (مثل استفاده از عبارت می‌بینم به‌جای نمی‌بینم) نیاز به تمرکز بالایی داشت.

بازیگر سریال‌های «کیمیا» و «شمس‌العماره» در پایان تأکید کرد: متأسفانه باید بگویم که گاهی اوقات در تلویزیون، نقش مادران بیش از حد غلو شده یا غیرواقعی به تصویر کشیده می‌شوند. ما می‌دانیم که مادران در دنیای واقعی چقدر نگران فرزندانشان هستند و فداکاری می‌کنند. گاهی اوقات، بازنمایی‌هایی که شاهدش هستیم، حتی درزمینه خشونت یا بی‌تفاوتی، با فرهنگ ما همخوانی ندارد و به نظرم فاصله زیادی با واقعیت طبقات مختلف جامعه دارد.