حسین قرایی مدیرکل روابطعمومی رسانه ملی در یادداشتی در خصوص نوزدهمین دوره مسابقات قرآن و عترت رسانه ملی نوشت: برگزاری رویدادی با عنوان «قرآن و عترت» در رسانه ملی، حامل یک پیام راهبردی و یادآور آن است که قرآن در نگاه رسانه ملی، یکی از دهها «سوژه» تولید محتوا نیست، بلکه «زیرساخت معنایی» اداره رسانه است؛ زیرساختی که اگر تضعیف شود، حتی گستردهترین و پرمخاطبترین تولیدات نیز بهتدریج از درون تهی میشوند.
به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، در ادامه این یادداشت آمده است:
مسئله اصلی، شمار برنامههای قرآنی یا حجم حضور آیات و مفاهیم دینی در آنتن نیست، بلکه این پرسش بنیادین است که منطق قرآن تا چه اندازه در تصمیمها و مناسبات رسانهای حضور دارد. نسبت رسانه با حقیقت، عدالت، کرامت انسانی و مسئولیت اجتماعی، پیش از آنکه در قاب تصویر دیده شود، در سطوح سیاستگذاری، مدیریت و زیست حرفهای شکل میگیرد. رسانهای که این لایه نامرئی را جدی نگیرد، ناخواسته قرآن را به تزیین آنتن تقلیل میدهد؛ حتی اگر نام آن پیوسته تکرار شود.
جشنواره قرآن و عترت دقیقاً بر همین لایه پنهان تأکید دارد. پیام اصلی این جشنواره آن است که رسانه قرآنی از «پشت میز» آغاز میشود، نه از «جلوی دوربین». از انتخابها و اولویتهایی که هر روز، بیسروصدا، مسیر اعتماد عمومی را میسازند. در چنین نگاهی، کارکنان رسانه ملی صرفاً مجریان نقشهای سازمانی نیستند؛ آنان کنشگران فرهنگیاند و رفتار حرفهای شان ، خود یک پیام رسانهای مستقل به جامعه است.
تأکید جشنواره بر حضور کارکنان و خانوادههایشان نیز معنایی فراتر از مشارکت نمادین دارد. رسانه ملی فقط یک نهاد تولید محتوا نیست، بلکه یک فضای زیست فرهنگی است که ارزشها در آن، نهفقط از طریق آنتن، بلکه از مسیر سبک زندگی منتقل میشوند. خانه کارکنان رسانه نخستین جایی است که مرزهای صداقت، انصاف، مسئولیتپذیری و اخلاق حرفهای معنا مییابد و اگر قرآن در این زیست روزمره جاری نباشد، انتظار اثرگذاری عمیق آن در سطح عمومی، واقعگرایانه نخواهد بود.
در همین چارچوب، نکوداشت شش چهره شاخص قرآنی نیز بازخوانی یک نقشه راه فرهنگی است. این شش چهره، شش شیوه مکمل برای مواجهه با قرآن را نمایندگی میکنند؛ از شعر و ترجمه فاخر و دقت مفهومی، تا روایت، تصویر، تلاوت و هنر بصری.
این رویکرد، رسانه را از مناسبتمحوری هم نجات میدهد؛ کمااینکه جشنواره قرآن و عترت رسانه ملی زمانی جز ماه مبارک رمضان را برای برگزاری اختتامیهاش برگزید تا بگوید قرآن فقط در تقویم حضوری نمادین ندارد، بلکه میتواند در شیوه روایت اخبار، در پرداخت به رنج و امید انسان و در ترسیم آینده حضور فعال و مستمر داشته باشد. از همین منظر، جشنواره قرآن و عترت پایان مسیر نیست، بلکه مکثی آگاهانه برای بازبینی راه است؛ یادآوری یک تعهد دائمیکه اگر زنده بماند، رسانه ملی را در حفظ اعتماد عمومی و ایفای نقش تمدنی خود یاری خواهد داد.