محمد فیلی، بازیگر سریال «روزی، روزگاری آبادی» درباره نقش خود در این سریال عنوان کرد: شخصیت من «احمدآقا» بزرگ طایفه احدیان است. در این داستان دو طایفه آقاییان و احدیان وجود دارند که من بزرگ طایفه احدیان بودم.

به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، وی افزود: براساس قصه ما در یک آبادی واقع در کرمان زندگی می‌کردیم که پسته کاری داشتند و ماجراهایی در این قصه اتفاق می‌افتد؛ ماجراهایی مانند این که پسته احتکار می‌شود یا از جاهای دیگر برای خرید و معامله پسته به اینجا می‌آیند. اساساً وقتی جایی معدن و منبع محصولی است ناخودآگاه مشتری زیاد دارد.
وی افزود: شخصیتی که من بازی کردم یک آدم روستایی ساده است. من این زندگی را دوست داشتم و به همین دلیل پذیرفتم که برای حدود ۹ ماه یک فرد روستایی شوم و در این قالب زندگی کنم. پشت‌صحنه، همیشه انبوهی هنرور و هنرمند حضور داشتند و فضایی شلوغ و البته جالب بود. این کار مشغولیت زیادی از جهت ارتباط با آدم‌ها داشت و از این منظر کار لذت‌بخشی برای من بود.
این بازیگر با اشاره به چالش‌های این نقش و قصه بیان کرد: درگیری‌هایی که با بعضی از شهریان و خودی‌های روستا داشتم و اتفاقاتی که می‌افتاد بخشی از مشکلات شخصیت و قصه بودند که البته برایم جذابیت داشت. من یکی از چهار نقش اصلی بودم و قصه حول ما می‌چرخید. براین‌اساس فاطمه گودرزی در بین خانم‌ها و یدالله شادمانی - که خودش کرمانی است- من و علیرضا خمسه هم در نقش‌های آقایان محوریت قصه بودیم.
وی در پاسخ به این سؤال که بازی با یدالله شادمانی به‌عنوان بازیگر همراه را چطور دیده است، گفت: بازی با او خوب و راحت بود. با وجود سن بالا، حافظه خوبی داشت و خوب کار می‌کرد. از سوی دیگر حسین سهیلی‌زاده، کارگردان سریال هم با دکوپاژ آمده بود و پس از مدت‌ها در این کار با دکوپاژ کار کردم و این برای من لذت‌بخش بود. سهیلی‌زاده کارش را بلد است و این شناخت، کار را زیبا کرده است.
فیلی با اشاره به قصه «روزی، روزگاری آبادی» اظهار کرد: موضوع این سریال احتکار و بازتابی از وضعیت جامعه ماست؛ اینکه برخی وقتی احساس می‌کنند قرار است چیزی گران شود، سریعاً آن را انبار می‌کنند تا گران‌تر بفروشند. تأکید می‌کنم که این مسئله روز است. «روزی، روزگاری آبادی» قصه کسانی است که طمع دارند و دنبال بردن بیشتر محصول هستند. البته هر کسی برداشتی از این ماجرا دارد، احتکار، ناب بودن قصه این آدم‌ها، زندگی ساده روستایی و....
وی تأکید کرد: کار کردن در زرندیه ازجمله سختی‌های بسیار زیاد این کار بود، چراکه مسیری طولانی و آزاردهنده داشت. وقتی به زرندیه می‌رسیدیم مشکلی نبود و آنجا کار می‌کردیم، اما مسیر رفت‌وبرگشت، طولانی و سخت بود و چون هر روز تکرار می‌شد، روندی فرسایشی ایجاد می‌کرد.