عباس رافعی، کارگردان سینما و تلویزیون، درباره مهم‌ترین وجه از شخصیت امام خمینی(ره)  که باید بیشتر به آن پرداخته شود، اظهار کرد: به اعتقاد من، مهم‌ترین نکته‌ای که از آن غفلت شده، بازگشت به ریشه‌های انقلاب، یعنی سال‌های ۱۳۵۵ تا ۱۳۵۷ است.

به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، وی افزود: پرسش اساسی نسل امروز این است که «چرا انقلاب اسلامی‌شکل گرفت؟»، «بر اساس چه خواسته‌هایی این حرکت همه‌گیر شد؟» و «چه نیازهایی پیروزی آن را رقم زد؟» متأسفانه، آنچه اغلب دیده‌ایم، روایت‌های کلیشه‌ای از ساواک و مسائل امنیتی بوده که گاهی ازنظر هنری نیز بسیار ضعیف عمل کرده‌اند. ما از تحلیلِ «چراییِ شکل‌گیری این وفاق ملی» غافل شده‌ایم. در جهانی که رهبران مخالفان نظام دچار تشتت هستند، امام(ره) شخصیتی بود که کل ملت را پشت‌سر خود بسیج کرد؛ نه با تبلیغات مدرن، بلکه با منش و رفتارش. این خصوصیت رهبری، هنوز در رسانه ما آن‌گونه که باید و شاید، رمزگشایی نشده است.
وی در پاسخ به این سؤال که چرا بازخوانی اندیشه‌های امام (ره) برای حل مسائل امروز جامعه، به‌ویژه برای نسل جوان، ضرورت دارد، گفت: دلیل اصلی این ضرورت، «صراحت» امام(ره) است. ایشان مسائل را تعارف‌‍آمیز و در لفافه مطرح نمی‌کردند و نگران دل هیچ جناح یا گروهی نبودند.
این کارگردان ادامه داد: همین بی‌پرده‌گویی، امروز برای نسلی که با هجمه‌های گسترده رسانه‌های بیگانه روبه‌روست، بسیار جذاب است. مشکل وقتی ایجاد می‌شود که در رسانه، به‌جای «نیازسنجی»، گرفتار «مصلحت‌سنجی» شویم و فکر ‌کنیم باید چیزی را که به‌صلاح مخاطب است، به او ارائه دهیم؛ درحالی‌که باید پاسخ «نیازهای روز» نوجوان و جوان درگیر بحران هویتی را براساس اندیشه‌های امام(ره) استخراج کنیم.
رافعی همچنین با بیان اینکه رسانه هرروز مدرن‌تر می‌شود و قالب‌های روایی جدیدی می‌طلبد، گفت: باید از داستان‌سرایی‌های سنتی فاصله بگیریم و به‌سمت روایت‌های مینیمال برویم. امروز یک نماهنگ دودقیقه‌ای با گرافیک و موسیقی درست، می‌تواند مفاهیمی را منتقل کند که یک سریال ۳۰قسمتی شعارزده از انتقال آن عاجز است. احترام به وقت و شعور مخاطب مدرن، اصل اول این تغییر است.
وی در پایان ضمن اشاره به اینکه همچنان موضوعاتی از زندگی امام(ره) هستند که ظرفیت تبدیل شدن به اثر نمایشی را دارند، گفت: زندگی خانوادگی امام؛ این همان حلقه مفقوده است. وقتی ما به پشت‌صحنه سیاست برویم و وجوه انسانی، عارفانه و عاشقانه زندگی ایشان را به تصویر بکشیم، آن‌وقت رفتار ایشان به‌عنوان یک پدر در خانه، تبدیل به نمادی از رفتار یک رهبر در جامعه می‌شود. این کار هم شعاری نیست و هم مخاطب امروز را که تشنه‌ روایت‌های اصیل است، به‌شدت جذب می‌کند.