طیبه ارمی، گوینده خبر رادیو و تلویزیون معتقد است مفهوم ایران، شمال و جنوب و شرق و غرب ندارد و همه جای ایران، سرای ماست، ازاین‌رو زمانی که راوی ایران می‌شویم، باید راوی اقتدار، اتحاد و همدلی مردم باشیم.

به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، ارمی در همین زمینه عنوان کرد: اگر روزی لازم باشد برای انجام‌وظیفه حتی در اوضاع جنگی مانند این روزها به جنوب کشور بروم، فکر می‌کنم از نخستین کسانی باشم که اعلام آمادگی می‌کنند. قلب من همیشه برای وطن می‌تپد.
ارمی تأکید کرد: جنگ بسیار تلخ، سخت و سنگین است. من هم برای زندگی و فرزندانم نگرانم، اما انسان باید در برخی موقعیت‌ها برای حضور درصحنه آماده باشد، هرچند آن صحنه تلخ و دشوار باشد. ما گویندگان و مجریان رسانه ملی که مسئولیت روایت اخبار و وقایع را بر عهده داریم با همین نگاه حتی در خطرناک‌ترین روزها سرکارمان حاضر می‌شویم.
این گوینده افزود: در زمان حادثه پلاسکو، من گوینده رادیو پیام بودم و ارتباط‌های زنده به‌طور مرتب برقرار می‌شد. با اینکه در رادیو فعالیت می‌کردم، می‌دانستم بسیاری از افرادی که عزیزانشان در ساختمان پلاسکو مشغول به کار بودند، اخبار را از رادیو و تلویزیون دنبال می‌کنند. به همین دلیل تلاش می‌کردم خبر را به‌گونه‌ای بخوانم که موجب وحشت و اضطراب بیشتر نشود. 
وی تأکید کرد: در فضای جنگی نیز همیشه تلاش کرده‌ام هنگام خواندن پیام‌های ارتش و سپاه، اعلام گزارش‌ها و روایت‌های مردمی، استحکام و صلابت در صدایم وجود داشته باشد. من هم شب‌ها در میان مردم و در میدان حضور دارم و اجرای برنامه‌ها را در شب‌های متعدد برعهده داشته‌ام. هدفم این است که در کنار روایت اقتدار، به اتحاد و همدلی مردم نیز دامن بزنم. البته این صلابت نباید تصنعی باشد. منظورم این نیست که آگاهانه بخواهم چنین حالتی را بازی کنم، بلکه باید آنچه در باور و احساس من وجود دارد، در صدا و گفتارم منتقل شود. صدای گوینده باید در عین اقتدار، آرامش و همدلی را نیز به مخاطب منتقل کند. وی متذکر شد: گرچه شهادت رهبر انقلاب، اتفاقی نبود که بتوان به‌سادگی از کنار آن گذشت. در آن روزها بسیار تلاش کردم. نیروهایمان کم بود و گاهی از ساعت 6:00 صبح، به‌صورت مداوم و در نوبت‌های نیم‌ساعته یا یک‌ساعته، تا ساعت 15:00 خبر می‌خواندم. بااین‌حال، یک روز هنگام اعلام خبر شهادت ایشان، واقعاً در آنتن شکستم و اشک ریختم. این اتفاق بازی یا نمایش نبود. تا آنجا که توانستم تلاش کردم خودم را کنترل کنم و مقتدر باشم، اما دیگر نتوانستم بغضم را پنهان کنم.
ارمی اضافه کرد: باوجوداین، هنگام اعلام خبر شهادت سرداران، از یک‌سو گریه می‌کردم و از سوی دیگر، باصلابت روی آنتن می‌رفتم و می‌گفتم که این افراد برای هدفشان، برای وطنشان و بر اساس اعتقادشان جان داده‌اند. این غم وجود داشت، اما در کنار آن باید روایت ایستادگی و فداکاری آنان نیز بیان می‌شد. در مورد رهبر انقلاب، از اینکه ایشان به آرزوی قلبی خود رسیدند، خوشحالم و به وجود چنین رهبری افتخار می‌کنم، اما بااین‌حال، برای تنهایی خودمان و از دست دادن چنین سرمایه بزرگی بسیار غصه خوردم.
این گوینده یادآوری کرد: در طی سال‌ها به‌خصوص در ایامی‌که کشور درگیر جنگ است، از مردم بازخوردهای متفاوتی دریافت کرده‌ام. اکثر مردم از اینکه تلاش می‌کنیم روی آنتن رسانه ملی راوی اقتدار ایران اسلامی‌باشیم راضی هستند و دوست دارند رسانه ملی دریچه امیدآفرینی باشد و دلشان را آرام کند.
ارمی ادامه داد: من که در این سازمان شاغلم، وظیفه خودم می‌دانم تا جایی که می‌توانم از آبروی کشور و رسانه ملی صیانت کنم. ما تلاش می‌کنیم همواره زبان و چشم و گوش مردم باشیم تا اگر مسئولان نکته‌ای را نمی‌بینند یا صدای مردم به آن‌ها نمی‌رسد، ما بتوانیم این مسائل را منتقل کنیم. همه مردم مطالبه‌های نادرست یا خواسته‌هایی نابجا ندارند. بسیاری از حرف‌هایشان بجا و منطقی است، اما به گوش مسئولان نمی‌رسد. اگر ما بتوانیم این مطالبات را منتقل کنیم، چرا نباید چنین کاری انجام دهیم؟ حتماً این وظیفه را انجام می‌دهیم.
ارمی اظهار کرد: در این روزها، این مسئولیت دشوارتر و مهم‌تر شده است. باید احساس مردم و نگاه آن‌ها به وضعیت کشور را درک کنیم و همان چیزی را بازتاب دهیم که در جامعه وجود دارد. این یعنی چشم و گوش مردم بودن. ما در مسیر مطالبه‌های برحق مردم، همیشه پای‌کار هستیم.