مسعود فروتن، مجری و کارگردان سینما، تلویزیون و رادیو در پاسخ به این سؤال که بازنمایی یلدا در تلویزیون و رادیو را چگونه ارزیابی می‌کنید، آیا به اصالت‌ها نزدیک است، بیان کرد: توقع من این است که بیشتر به جزئیات این شب بپردازند.

به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، وی افزود: اینکه صرفا هندوانه و انار بگذاریم و خواننده‌ای در این مراسم بخواند، کافی نیست؛ لازم است که حافظ و سعدی‌خوانی در برنامه‌های تلویزیون و رادیو در این شب پررنگ باشد. ضمن اینکه قصه‌گویی شود و فال حافظ باشد و به شکلی سنتی‌تر و ایرانی‌تر این آیین را پاس بداریم.
وی ادامه داد: خاطرم هست که از کودکی وقتی قرار بود مراسم یلدا داشته باشیم، همواره از قبل آجیل مخصوص شب یلدا را در خانه درست می‌کردند. این‌گونه که مادربزرگم از تابستان مشغول جمع کردن تخمه هندوانه و خربزه بود، گندم برشته و... هم درست می‌کردند. آن زمان در شهرستانی که من بودم، شب یلدا هندوانه نبود، اما حتماً انار دان‌شده بود و شیرینی‌های محلی و مازندرانی مخصوص این شب را می‌خوردیم.
فروتن افزود: صداوسیما باید بیشتر تلاش کند و از چند هفته قبل از همه جای ایران هنرمندان و مراسم مختص این شب در هر اقلیم را معرفی کند. معمولاً در شب یلدا برنامه‌های تلویزیون با چهره‌ها و ستاره‌ها به‌عنوان مهمان برنامه پر می‌شوند، اما باید از همه شهرستان‌ها خواهش کنیم که تکه‌هایی از اجرای این مراسم و رسوم مختص خودشان را به تلویزیون بدهند یا اینکه از شبکه یک که سراسری است ارتباط زنده با استان‌های مختلف داشته باشیم؛ چراکه شب یلدا را همه ایران جشن می‌گیرند و می‌توان انسجامی در این راستا ایجاد کرد. درنتیجه نباید تنها به چند چهره اکتفا کنیم.
این هنرمند یادآور شد: شب یلدا را باید اجرا کرد، نه اینکه صرفاً درباره آن سخن گفت. باید بزرگانی که به‌خوبی شاهنامه می‌خوانند، دعوت شوند و این رسم سالیان را زنده نگه دارند. بازی گرفتن از جوانانی که سازوآواز بلدند و تئاترهای کوتاه یلدایی اجرا می‌کنند از موارد دیگری است که می‌توان در شب یلدا مدنظر داشت.
وی در پاسخ به این سؤال که احساس خودش به این آیین چگونه است، اظهار کرد: من از کودکی منتظر یلدا بودم؛ در آن شب ما همیشه مهمان داشتیم؛ مادرم انار دان می‌کرد؛ مادربزرگ آجیل را مرتب می‌کرد؛ پدر حافظ می‌خواند و سعی می‌کرد تفسیر شعر با خواسته‌‌های ذهنی من جور باشد و این تفاسیر برای بزرگ‌ترها فرق داشت. ما وابسته به این سفره بودیم. البته امروز خانواده‌ها پراکنده شده‌اند و هر کسی جایی است. باید سعی کنیم که این رسم را زنده نگه داریم.